Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, aby plamiły nieskazitelny marmur.
Ostrożnie umieściła je na krawędzi kosza na śmieci i powiedziała spokojnie,
«Powinieneś je zatrzymać. Te pieniądze … będziesz ich potrzebować.”
Alejandro zamarł na sekundę.
W jej tonie nie było urazy.
Nie było też żadnego błagania.
Ten spokój … zaniepokoił go bardziej niż jakiekolwiek wyrzuty.
«Czy nadal zachowujesz się tak samo ważny?- Warknął Alejandro, zwracając się do Camili. «Widzisz? Biedny, ale pełen dumy.”
Camila wydała kpiący śmiech i mocniej przylgnęła do ramienia Alejandro, patrząc z pogardą na Marianę w górę iw dół.
W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach.
Z przodu był siwowłosy mężczyzna o dominującej obecności i szanowanym spojrzeniu, a za nim kierownictwo i zespół prasowy.
Kierownik centrum handlowego ukłonił się głęboko:
«Pani Mariana, wszystko jest gotowe. Prezentacja rozpocznie się za trzy minuty.”
Całe lobby zamilkło.
Alejandro zbladł.
«Pani Mariana?»Jego głos był zakrztuszony, jakby ktoś ściskał mu gardło.
Mariana lekko skinęła głową.
Położyła szmatkę na wózku czyszczącym.
Spokojnie zdjęła Rękawiczki.
Natychmiast podeszła asystentka i nałożyła na Ramiona elegancką białą marynarkę.
W ciągu kilku sekund» Sprzątaczka » zniknęła.
Teraz inna kobieta stała przed Alejandro:
Jej włosy były luźne, jej postawa prosta, jej spojrzenie głębokie i zimne.
Siwowłosy mężczyzna wystąpił naprzód i ogłosił czystym głosem:
Dowiedz się więcej
Gry rodzinne
Zdrowie
Monitory ciśnienia krwi
Systemy bezpieczeństwa w domu
Anti-aging skincare
Zestawy przodków DNA
Produkty odprężające
Nowy Jork
Zasoby zdrowia psychicznego
zdrowie
«To zaszczyt przedstawić Panią Marianę Ortegę, założycielkę marki» Phoenix of Fire » i główną inwestorkę w tej ekskluzywnej kolekcji, która pojawi się dziś wieczorem.”
Alejandro cofnął się o krok, całkowicie zrozpaczony.
Czerwona sukienka z rubinami za Marianą—tą samą, którą pogardzał-nosiła na niej jego imię.
Mariana odwróciła się do niego.
I uśmiechnął się.
Ale to już nie był kruchy uśmiech kobiety sprzed siedmiu lat.
«Siedem lat temu powiedziałeś, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobry.”
«Kilka minut temu powiedziałeś, że nigdy nie dotknę tej sukienki.”
Podniosła rękę. Personel otworzył gablotę.
Mariana z gracją dotknęła czerwonego materiału.
Światła sprawiły, że lobby wydawało się płonąć.
«Co za wstyd…» szepnęła. «Ponieważ Tym, który nie ma już prawa dotykać tego… jesteś ty.”
W tym momencie Telefon Alejandro zaczął nieustannie wibrować.
Wiadomość od jego sekretarza:
«Sir, partner strategiczny właśnie wycofał całą inwestycję. Podpisali kontrakt na wyłączność z Panią Marianą Ortegą.”
Zanim zdążył zareagować, Camila nagle puściła rękę.
«Nie miałeś być wiceprezydentem? Czy to wszystko było kłamstwem?”
Odwróciła się i wyszła, jej pięty klikały jak uderzenia młotkiem w zdruzgotaną dumę Alejandro.
Mariana przeszła obok niego.Nie patrzyła na niego.
Zostawiła tylko frazę wiszącą w powietrzu, miękką jak wiatr:
«Dziękuję… za puszczenie mnie tego dnia.”
Alejandro stał nieruchomo na środku holu, otoczony luksusem, błyskami i szeptem, uwięziony w rzeczywistości, z którą nigdy nie wyobrażał sobie, że się zmierzy.
