Wnuk wepchnął babcię do jeziora, w pełni świadomy, że nie umie pływać i bał się wody, tak jak żart. Krewni stali w pobliżu, śmiejąc się i żaden z nich nie mógł sobie wyobrazić, co zrobi ta kobieta, gdy wyjdzie z wody
Nerwowo poprawiła chustę i spojrzała na wodę. Jezioro wydawało się ciemne i zimne.
— Tak. Ale boję się wody. Bardzo się boję. Nie żartuj w ten sposób.
— Przestań dramatyzować-zaśmiał się dziewiętnastoletni wnuk. — Pracujesz nad sobą.
Cofnęła się o krok, ale był szybszy. Lekki nacisk na jej plecy — a jej ciało straciło równowagę. Upadła, uderzyła w wodę i na sekundę zniknęła pod powierzchnią.
Kiedy podeszła, w jej oczach był prawdziwy strach.
— Jej głos się zepsuł.
Próbowała złapać deski Molo, ale jej ręce poślizgnęły się na mokrym drewnie. Jej ubranie ściągnęło ją w dół, jej oddech się załamał. Wymachiwała, połknęła wodę i znowu poszła pod wodę.
Śmiali się na molo.
— Sfilmuj, sfilmuj, to jest epickie-powiedziała jej synowa, trzymając telefon.
— Babcia, wow, aktorka roku-krzyknął drugi wnuk.
Jej własny syn stał z boku, uśmiechając się krzywo.
— Ona tylko próbuje nas przestraszyć, chce uwagi — powiedział spokojnie, jakby mówił o złej pogodzie.
Znowu poszła pod ziemię i przez chwilę ucichło. Ale kiedy pojawiła się kaszel, śmiech wznowił się.
— Dobra, dość cyrku, już wyjdź — powiedziała z irytacją synowa.
Nikt nie wyciągnął ręki.
W pewnym momencie w końcu udało jej się złapać krawędź Molo, usztywnić łokcie iz trudem się wyciągnęła. Leżała na deskach, ciężko oddychając, woda kapała z jej włosów, drżały jej usta.
Śmiech powoli zanikał.
Wstała. Patrzyła na nich przez długi czas-bez krzyku, bez histerii. Tylko spojrzenie bez łez i błagań.
A potem zrobiła coś, co wprawiło ich w szok.
Woda płynęła z niej, sukienka przylegała do jej ciała, ręce trzęsły się nie z zimna, ale z upokorzenia.
Wnuk wciąż się uśmiechał, choć teraz mniej pewnie.
— Babciu, daj spokój, to był tylko żart…
Nie odpowiedziała. Powoli wyjęła telefon z torby. Jej palce były mokre, ale mocno je trzymała.
— Cześć. Policja? Chcę zgłosić próbę zabójstwa. Mam dowód. Film zrobi.
Ich twarze zmieniły się natychmiast.
— Co robisz? — szepnęła synowa, blednąc.
— Co powinienem był zrobić dawno temu-powiedziała spokojnie kobieta.
Synowa szarpnęła się nagle i próbowała usunąć nagranie z telefonu.
— Usuniemy wszystko teraz i pójdziemy do domu, Mamo, nie rób sceny-interweniował jej syn.
Ale starsza kobieta była szybsza. Wyrwała telefon z rąk synowej tak gwałtownie, że kobieta nie miała nawet czasu na reakcję.
— Nawet nie próbuj-powiedziała cicho.
Po raz pierwszy wnuk przestał się uśmiechać.
— Babciu, nie mówisz poważnie.…
— Twój źle wychowany syn dostanie to, na co zasługuje — przerwała, patrząc na synową. — I pożałujesz, że kogoś takiego wychowałeś. Chociaż po prostu wyrósł na takiego jak ty.
Jej syn wystąpił naprzód.
— Mamo, posuwasz się za daleko. Jesteśmy rodziną.
— Rodzina nie popycha kogoś, kto się boi i nie umie pływać do wody — odpowiedziała.
Wyprostowała się, jakby woda zmyła nie tylko brud, ale i strach.
— Jutro opuścisz moje mieszkanie. Nie będę cię już wspierać. Nie obchodzi mnie, że nie masz pieniędzy. Jesteście dorośli. Naucz się być odpowiedzialnym za swoje działania.
Nikt już się nie śmiał.
— Będziesz głęboko żałować, że tak mnie potraktowałeś-powiedziała spokojnie.
W oddali słychać było już syreny.
